Dit land is misschien wel het meest evenwichtig ontwikkelde land in de wereld. Er is grote welvaart en in veel opzichten ook welzijn. Er zijn voor iedereen volop kansen goed onderwijs te genieten. Grote natuurrampen blijven dit land vrijwel altijd bespaard. De zomers en de winters zijn er mild en het voorjaar is er van een bovennatuurlijke schoonheid. Al eeuwenlang loopt dit land bij grote levensvraagstukken voorop in de wereld. Er is volop werkgelegenheid. Alle geneugten van het leven zijn voor vrijwel iedereen bereikbaar. Het is een land van melk en honing, dat in de hele wereld bewondering oproept. Natuurlijk zijn er ook minpunten te bedenken, maar die kunnen in alle vrijheid worden besproken en aangepakt. Want bovenal is er vrijheid, vrijheid om te zeggen wat je wil, vrijheid om af te wijken van het gebruikelijke, vrijheid om je leven naar eigen inzicht in te richten.
In dit land kregen alle burgers deze week de gelegenheid in volle vrijheid hun lokale bestuur voor de komende vier jaar te kiezen. Drie dagen lang. In comfortabele stembureaus, die zelden meer dan een kilometer verderop zijn gesitueerd. En wat gebeurt? Nauwelijks de helft van al die burgers komt opdagen.
Er wordt al snel een intussen gebruikelijke verklaring gevonden. Het vertrouwen in de politiek is miserabel. Flauwekul, er zijn sinds mensenheugenis goede en slechte politici geweest, betrouwbaar en onbetrouwbaar, hard werkend en lanterfantend. Maar het mooie van een goed functionerende democratie is dat je die slechte en onbetrouwbare politici weer kunt laten vallen. De meeste politici deugen, want niets menselijks is ze vreemd. De meest onzinnige verklaring is natuurlijk dat de mensen door de oorlog in Oekraïne wel wat anders aan hun hoofd hadden dan een kruisje zetten op een door de vele deelnemers uitgedijd formulier. Juist het indringende beeld van voor bommen vluchtende burgers zou geleid moeten hebben tot een massale behoefte de keuzevrijheid te omarmen.
Nee, er is maar één belangrijke reden voor het stembusdrama. Belachelijk veel mensen hebben gewoon geen belangstelling om bij te dragen aan de samenleving, waarin ze leven. Het zal ze een zorg zijn wie de komende vier jaar hun directe omgeving vorm gaan geven. Die belangstelling kun je er niet in rammen, het gaat om plichtsbesef en beschaving. En daar is kennelijk veel gebrek aan. Alleen schaamte past hier. De opkomst van deze week is een grote schande.
- Opkomst schande - 19/03/2022
- De meeste mannen deugen niet - 23/01/2022
- Kunnen we weer gaan polderen? - 02/01/2022
